Lithium

Hier volgt een mededeling van superieur belang: Iedereen die mijn boek heeft gekocht moet nu naar zijn of haar kast lopen. Neem het boek en scheur bladzijde 17 er zonder gêne uit. Het is gepasseerd, voorbijgestreefd in een omwenteling waar Copernicus verbaasd over zou zijn.

Dit, en om een kort verhaal lang te maken, heeft te maken met de halveringstijd van feiten. Deze theorie houdt in dat feiten niet permanent zijn. De helft van de wetenschappelijke kennis zal na een periode niet meer waar zijn. Ze kan gefalsifeerd zijn of vervangen door nieuwe en betere kennis, zoals dat de zon niet rond de aarde draait. In bv. de tak van de psychologie wordt deze halveringstijd op vijf jaar geprikt. Over vijf jaar zal dus de helft van de kennis niet meer waar zijn. Voor wie hier meer over wilt weten, klik hier.

Nu, en om dit kort verhaal nog wat verder te rekken, maken we een zijsprongetje. Zij die graag hebben dat dit voorafgaat met een dramatisch liedje, klik hier. Ik was alleen thuis, net hersteld van een zoveelste ernstige depressie. Toen overviel het mij. Ik moest dood zijn. Dat hoorde zo. Ik zorgde er nog wel voor dat er een oppas was voor de kindjes, nam een doos slaappillen uit de kast em vertrok. Ik kocht me nog een fles whisky en nam de trein naar Mechelen. Daar zou zeker niemand mij vinden. Ik stuurde mijn vriendin nog een bericht dat alles zou aflopen voor mij. Ik liet een niet zo vaag bericht achter op sociale media. Restte mij enkel nog mij kapot te zuipen en een overdosis te nemen. Maar ik had de kracht van vrienden onderschat.

Na de hopen drank maar nog voor de hopen pillen, zat Han naast mij in het café. We dronken koffie. “Ik breng je wel naar huis,” zei hij. Maar bij dit korst stukje van het naar huis gaan bleef het niet. De politie was immers gewapend met een foto van mij op Wouterjacht. Zij wilden mij colloceren. Ik moest eerst mee naar het bureau. Na een verklaring en een telefoontje naar de politie van Turnhout mocht ik weer op vrije voeten, op voorwaarde dat Han mij naar huis bracht.

Thuis werd ik opgelucht ontvangen door Emma, ook bekend als mijn vriendin, die ook in kwade tijden er voor mij zijn tot een kunst heeft verheven. Het idee van zelfmoord was even weg, maar kwam al snel terug. Ik weigerde mijn medicatie te nemen. Emma belde daarop naar CKB. Wat dat is vindt u hier. Er zou de volgende dag iemand langskomen. Dat was ook het geval, maar ik weigerde te praten en sloot mij af onder de dekens. “Opname,” dat is het woord dat ik hoorde en deed rillen. Het is immers veel moeilijker te sterven in een instelling dan als vrij man. Maar ik kreeg de keuze: Vrijwillige opname, en als ik dat niet deed gedwongen opname. Kortom: gedwongen opname. Ik bleef stil. Ik wilde het allebei niet, maar nadat Emma me eraan had herinnerd dat ik met mezelf de afspraak had dat als ik suïcidaal was mezelf zou laten opnemen, stemde ik toe. En zo geschiedde. En ik zag dat het donker was.

Over het verblijf in een gesloten opname heb ik al veelvuldig geschreven in mijn boek, dus dat kan je daar lezen. Ik wil eventueel later deze specifieke week nog wel beschrijven, maar enkel op grootschalig verzoek.

“Ik heb je dossier nog eens helemaal gelezen,” zei de dokter. Daar zal ze niet zo heel veel werk mee hebben gehad. De dokter op deze afdeling is dezelfde als degene die mij ambulant opvolgt. “Ik dacht dat er bij jou al lithium was geprobeerd.” Ik schudde van niet, nog altijd niet in staat om te praten. “Lithium is de goudstandaard bij bipolaire stoornissen. Ik ga dat bij je proberen. Let wel, lithium is niet zonder gevaren, dus ik ga je kort opvolgen.” (Over de gevaren van lithium, klik hier.) “Ga je deze wel nemen?” Ik weigerde de dag ervoor mijn medicatie te nemen. “Het helpt toch niet,” beet ik van me af. Maar nu knikte ik van wel.

Een week later mocht ik crisisvrij naar huis. De lithium, althans dat denk ik, is een wondermiddel. Ik voel een innerlijke rust en stabiliteit die ik in geen jaren meer heb gevoeld. Ik word natuurlijk nog kort opgevolgd, maar ik leef niet in de vrees meer dat er snel iets zal mislopen. Er wordt nog gesleuteld aan mijn medicatie, maar ik heb het volste vertrouwen in mijn dokter die momenteel als toverfee rond mij fladdert, en als vampier die een obsessie heeft met mijn bloed te analyseren.

Oh ja, even over bladzijde 17 nog. De dokter heeft mijn diagnose veranderd van bipolaire stoornis type II naar bipolaire stoornis type I. Het verschil vindt u, jawel, hier.

En even zonder stomme grapjes, de Zelfmoordlijn vindt u hier.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s