Het is een gegeven dat elk verhaal dat eindigt met ‘En ze leefden nog lang en gelukkig’ begint met ‘Heel erg lang geleden, hier heel erg ver vandaan’. En toch zit ik hier, naast mijn sprookjesprinces.

Slechts anderhalf jaar geleden in het nabije Breda werd ik vriendje en vader. Twee kinderen kreeg ik. Een peuter en een baby. Een baby, ja. De enige soa waar je zalf op smeert in de hoop dat ie blijft en groeit. Want dat is wat de toekomst doet. Voor je het weet is die joint die je rondgaf met je vrienden vervangen door een baby. Dat doen die dingen. Ons veranderen in een diersoort die baby’s rookt onder terrasverwarmers omdat het binnen niet meer mag.

En de toekomst bleef veranderen. Plots stond ik oog in oog met iemand die brocolli over een bliepje trekt omdat kinderen moeten leren dat het universum ruimer is dan diepvriespizza en paprikachips.

En de plotsen blijven volgen. Plots moet ik alwetend zijn. Antwoorden hebben op alle vragen. “Papa, hoe heten de stukjes tussen de uitsteeksels van een kam?” Plots bleken zij alwetend te zijn en kreeg ik hun antwoorden op alles. “Papa, een weegschaal is toch hetzelfde als een kilometer.”

En plots, als we met z’n allen in bed kruipen is er geen toekomst of verleden meer. Enkel liefde. Ik mag verliefd zijn op drie mensen.

Oh heerlijke nieuwe toekomst.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s