Lethargie

“De allervoorlaatste barman”, zei Peter Vervoort. “Dan ga ik naar huis waar ingeblikt bier op mij wacht in een donkere frigo omdat mijn derdewereldstraat met zijn incestueuze bewoners er tijdelijk niet in slaagt stroom te produceren. De paranormalen van Electrabel hadden het vorige week nochtans voorspeld door een tarotkaart met ‘sorry voor ons gebrek aan kunde’ in mijn brievenbus te telepatheren, maar toch is het kwaad geschied. De barman keek op terwijl Peter Vervoort zijn pint ad fundum leeggoot.

Een dag van Peter Vervoort

“Je weet toch waarom leeuwen geen brood eten”, zei Peter Vervoort terwijl de bakker aan het afrekenen was. “Omdat een brood belachelijk duur is tegenwoordig.”
“Dat is dan 2,20 euro”, zei de bakker die ongetwijfeld “Het is warm vandaag, nietwaar” had gehoord want hij vervolgde met “En ze zeggen dat het zeker heel de week zo blijft.”
“Met mijn dochter, koivissen en nachtlampje is ook alles goed”, sprak Peter Vervoort terwijl hij het brood in zijn rugzak wegmoffelde. “Alleen die godverdomse hoer bij mij thuis wil geen brood gaan halen, daarmee dat ik hier ben. Wel, dat gezegd wens ik u nog een brandende napalmbom in uw etalage toe.” Nog voordat Peter Vervoort de winkel had verlaten, stak hij hoestend een sigaret op.

Gesprekken met mijn psycholoog (16)

“Kruip uit mijn hoofd!” riep Peter Vervoort terwijl hij met zijn handen in zijn haar zat. Voorovergebogen stond hij in zijn living. “Kom dan godverdomme uit mijn hoofd.” Hij wist echt geen raad meer met zijn pijn, miserie en verdriet. Het enige dat hij wilde is de uitknop aan zijn lichaam zoeken. “Kom er dan uit dat ik je met een basebalknuppel neer kan meppen godverdomme. Of durf je niet?” Met gebalde vuisten sloeg hij de lucht rondom zich tot moes.

Gesprekken met mijn psycholoog (15)

“Postnataal,” zei Peter Vervoort tegen Luc. “Dat is godverdomme nog eens een depressie waar je een oorzaak aan kunt koppelen. Maar kijk naar mij. Ik had al niks, dus niks verloren ook niet. Waar moet ik mijn verdriet godverdomme gaan zoeken?” Luc reageerde niet, zoals hij wel vaker deed. Peter Vervoort wist dat maar liet de stilte zoals hij was, in de hoop dat Luc nog iets zou zeggen.

Gesprekken met mijn psycholoog (14)

“Het is godverdomme allemaal de schuld van Bart De Pauw,” vloekte Peter Vervoort tegen Luc. “Hij is degene die mij heeft aangezet om zo te zijn. Hij is degene waar ik naar wiens beeld en imago ik heb geleefd. En zie wat er nu van mij geworden is?”
“Ik begrijp je niet zo goed,” antwoordde Luc.
“Het is godverdomme toch duidelijk. Of moet ik het denkwerk al in jouw plek gaan doen.”