Existentiële poorten in een Brabantia vuilbak (PP)

“Dit verhaal gaat helemaal nergens over”, wilde ik tegen Lizzy zeggen. “Het is rommel van de bovenste plank. Nee, erger. Het mag al helemaal niet meer op een plank liggen. Het mag ergens in een grijze vochtige kelder wegrotten. Voer voor de muizen is het. Vergif! Ik snap niet hoe ik zoiets heb durven schrijven en het dan nog in het openbaar brengen. Waarom zou je nog verder lezen?”

Misschien wel een waargebeurd sprookje

Zonder te struikelen kroop ik onder een laaghangende tak en sprong ik over een hooghangende wortel tegelijk. Het was de laatste hinderlaag die ik moest nemen om bij de VDAB te geraken. De VDAB lag in een open plek ergens in het midden van het bos. “Niet zo heel handig”, dacht ik dan. “Misschien was het handiger geweest als ze gewoon in de stad zaten. Maar dan weer misschien – misschien - misschien… Misschien stinkt vis niet echt maar dragen ze gewoon een veel te goedkoop parfum. Wie zal het mij zeggen?”

Het leven is een grap

“Kijk daar”, zei ik tegen Elsje die rondgapend op mijn schoot zat. Elsje was het tweejarige nichtje van Lizzy waar zij vandaag op
moest passen. Gezien zij echter in een toestand van telefonische communicatie verkeerde, was ik plots gepromoot tot opperbabysitter. “Kijk daar”, zei ik en wees naar een wilde kat die door de bosjes sloop.

Jubileum

Soms wens ik dat er een parallel universum zou bestaan. Een parallel universum waar niet-rokers en avondmensen de plak zwaaide in tegenstelling tot deze ‘ik sta graag vroeg op om geen sigaret te gaan roken’ wereld. Ik pakte snel een tweede kop koffie in de hoop dat ik ietwat wakker in de les aanwezig zou zijn, maar had die hoop al lang opgegeven. Ik zal mij wel door de dag heen slapen.

Twaalf

“12,” zei Lizzy tegen mij. “Wat wil je zeggen?” vroeg ik haar. “Ik wil zeggen wat ik zeg. Dat is toch logisch. Ik zeg 12.” Ik krabte peinzend aan mijn neus en probeerde haar hersenkronkel te decoderen. “Ben ik iets vergeten?” poogde ik. “Of is het een verrassing?” Ik graaide maar wat in het wild maar zij bleef standvastig bij haar punt. Punt 12.