Dagboek van een fiets

Liefste dagboek,

Hier lig ik dan op slot. Vastgeketend aan de schurende schors van een boom, bevriezend in de regenkou, wachtend op haar. Op Anna. Zou ze wel terugkomen? Waarom heeft ze mij hier achtergelaten? Waarom heeft ze mij vastgezet? Ik zou immers nooit wegrijden van haar. Dus wacht ik hier onvrijwillig aan het station tot ze mij terug komt ophalen. De uren en de mensen trekken voorbij. Het geeft stof tot nadenken.

Dagboek van een wekkerradio

Liefste dagboek,

Heel de nacht heb ik wakker gelegen, voor haar. Ik bekeek haar intens met mijn diep rode ogen. Hoe ze slaapt, hoe ze ademt, hoe ze zachtjes snurkt en zich in haar lakens wikkelt. Die schoonheid, ja die heb ik bekeken deze nacht. Ik werd er hysterisch van, opgewonden. Ik heb me moeten inhouden om het niet uit te schreeuwen. Het is me ook niet gelukt.

Dagboek van een dagboek

Liefste dagboek,

Anna vindt mij de liefste, ze zegt het me elke avond. Het kan ook niet anders. Ik ben haar steun en toeverlaat, haar luisterend oor in goede en kwade tijden, haar steunpilaar, haar fundament waarop ze literaire pulpgeschiedenis schrijft. Zoveel doe ik niet om haar liefste te moeten zijn, ik stel mij alleen maar open. Bloot en weerloos durf ik me te geven voor haar. Soms droom ik van met haar te trouwen.

Dagboek van een zetel

Liefste dagboek,

Vandaag heb ik een intieme avond beleefd met Anna. Gelukkig, want de eenzaamheid van de dag maakte me angstig. De avond maakt alles nog een beetje goed, en hoe. Het begon allemaal vrij eenvoudig. Ik werd deze morgend wakker op dezelfde plaats als ik gisterenavond ben gaan slapen. Dat overkomt me wel vaker, om niet elke dag te zeggen. De sleur is draaglijk en een gewoonte geworden, je kan het ook een structuur noemen.

Dagboek van een riviertje

Liefste dagboek,

Het was vandaag een zonnige dag, met een kort briesje. Of dit door een storing in het westen of een lagedrukgebied uit het oosten komt weet ik niet. Ik weet alleen dat ik dankzij dit briesje rustig voort kon kabbelen. Recht op mijn doel af, want aan het einde van de stroom, zit Anna.